تجاوز چندین باره رژیم اشغالگر ارمنستان بر علیه شهروندان غیرنظامی و مناطق مسکونی جمهوری آذربایجان طی ماههای اخیر تنش در منطقه ی قفقاز را دوباره به اوج رسانده است

 طی ماههای گذشته درز خبرهایی مبنی بر جای دادن  اعضای گروهک تروریستی pkk  در قره باغ اشغالی، ضمن  اینکه ماهیت و آبشخور واقعی این دو گروهک (تروریستی، اشغالگر و آلت دست) را افشا می کرد، از تحرکات جدید  بر علیه آذربایجان در آینده ای نزدیک نیز پرده برمی داشت که قرار بود با فرمان قدرتهای منطقه ای و فرامنطقه ای تمرکز ترکیه ی حامی سرسخت  و تمام قد آذربایجان را از آغ دنیز به سوی قفقاز منحرف کنند. (ترکیه اخیرا در آغ دنیز منابع عظیم گازی کشف کرده که یونان با تحریک، پشتیبانی و آتش بیاری فرانسه، اتحادیه  اروپا  و روسیه درگیریهای دیپلماتیک و حتی نظامی نیز با ترکیه پیدا کرد) 

رژیم ارمنستان که نزدیک به ۳۰ سال است منطقه ی قره باغ آذربایجان را با قتل عام و جنایت های فجیع، در بحبوهه فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و با کمک ها و حمایت های علنی نظامی و … روسیه، فرانسه، اتحادیه ی اروپا، آمریکا و… به اشغال خود درآورده است، هر از چند گاهی نیز با فرمان همین کشورهای حامی خود و در جهت تامین منافع آنها اقدام به دست اندازی به خاک آذربایجان می کند که البته با تلفات بسیار و ضربه های مهلک پاسخ لازم را نیز دریافت می کند.

قره باغ، نام منطقه ای تاریخی و ریشه دار در جنوب غربی جمهوری آذربایجان و شمال رود آراز  است  که بعد از خلا  ایجاد شده ی ناشی از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و با قتل عام غیر نظامیان (زنان، کودکان و سالخوردگان) و آواره شدن بیش از یک میلیون آذربایجانی (صاحبان اصلی این سرزمین) توسط ارمنستان اشغال و غصب گردیده است.

حامیان ارمنستان (طی برنامه ای که تقریبا از یک قرن پیش توسط شوروی اجرای آن شروع شده بود) با مهاجرت و کوچ دادن دادن ارامنه از کشورهای مختلف به قره باغ که بمنظور تغییر بافت جمعیتی این منطقه برای انجام پروژه نهایی برنامه ریزی شده بود، بعد از اشغال قره باغ در اقدامی مضحک اقدام به اعلام تشکیل کشور مستقل جمهوری خود مختار قره باغ! در این منطقه ی غصبی نمود که هیچ یک از کشورهای جهان، این کشورجعلی را به رسمیت نشناخته اند!

 همچنین شورای امنیت سازمان ملل متحد طی ۴ قطعنامه؛ قطعنامه ی  شماره  822   در تاریخ ۳۰ آوریل ۱۹۹۳، قطعنامه ی ۸۵۳  در تاریخ  29 ژوئیه ۱۹۹۳، قطعنامه ی ۸۷۴  در تاریخ ۱۴ اکتبر ۱۹۹۳، قطعنامه ی ۸۸۴  در تاریخ ۱۲ نوامبر ۱۹۹۳  ضمن اشغالی خواندن قره باغ، بر حاکمیت و تمامیت ارضی آذربایجان تاکید و بر غیرقابل تغییر بودن مرزهای بین المللی و ممنوعیت توسل به زور جهت تصرف سرزمین دیگران تاکید کرده است.

همه ی کارشناسان و تحلیلگران اذعان دارند که ارمنستان با جمعیت ۲/۵ میلیون نفری (۵۰۰ هزار نفر از جمعیت ۳  میلیونی ارمنستان طی سالهای اخیر بدلیل وضعیت وخیم اقتصادی از ارمنستان به روسیه و کشورهای دیگر کوچ کرده اند) و ضعف  شدید بنیه های اقتصادی و نظامی و …  قادر به رویایی با آذربایجان  ۱۰ میلیونی نفری و بنیه اقتصادی و نظامی و … قوی را تحت هیچ شرایطی ندارد و ناچار با تحریک و فرمان سایر کشورها همچنان عروسک این میدان شده است  که این امر هزینه ها و تلفات بسیار جانی و مالی را بر این کشور کوچک و در محاصره تحمیل کرده و می کند. 

اما سران ارمنستان اکنون در موضعی قرار گرفته اند که چرخش به هر سمتی برای آنها هزینه های بسیاری را درپی خواهد داشت؛ آنها از یکسو با اصرار بر ادامه ی اشغال منطقه ی قره باغ، ارتش مدرن و مردم آذربایجان را (که اکنون بیش از هر زمان دیگری آمادگی بازپس گیری سرزمین های مادری و تاریخی خود را از چنگال اشغالگران دارند)  رو در روی خود می بینند  و از سوی دیگر چون در این قضیه  امربر و گوش به فرمان و تحت حمایت کشورهای  دیگر هستند، می ترسند که با معامله ی این کشورها در عرصه بین المللی تاریخ مصرف شان را با هزینه های بسیار، تمام شده بینند.

هر چند مردم آذربایجان  موضع گیریها و عقده گشایی های برخی از سیاسیون (خصوصا برخی از چهره های نژاد پرست  و اصلاح طلب)، سلبریتی ها و…  معلوم الحال را که در حمایت از اشغالگران قره باغ هم صدا با معاندان، سلطنت طلبان و شبکه های تلویزیونی BBC و ایران اینترنشنال و… بر علیه آذربایجان سم پاشی می کردند را فراموش نخواهند کرد، اما از مجموع شرایط می توان امیدوار بود که زمان آزادی قره باغ آذربایجان فرا رسیده است. آذربایجان چشم انتظار آزادی قره باغ اشغالی است.

  • نویسنده : دکتر علی مصطفی زاده / مدیرمسئول نشریه آغری
  • منبع خبر : نشریه آغری